Yalancının Rüyası

Bir oyundur yaşamak. Seçtiğimiz rol üzerine gelişen entrika ve yalanlar üzerine kurulu, şeytanların melekleri oynadığı. Peki ya geriye kalan kendini bilmez sorgusuz insanlar? Kuzgun karası gecelere habersiz ve anlamsız bakan gözlerle kollarını açan... Şeytanı oynamak, umarsızca yargılanmak nedenlerinizi göz ardı ederek kaderin zarlarının atıldığı sahnede geçmişe bakıp göz yaşlarında günahlarımızdan arınma çabası. Oyundur doslarım oyun verilen değerin karşılığının alınamadığı, birtek ölümün ve acının gerçek olduğu yalanlarla bezenmiş. Kazancı olmayan, gülümseme yerine iç çekişle uyandığımız çoğu zaman. Güzel görünse de gündüzleri geceleri sokaklardaki gölgeler arasında kalbimizi delip geçen kuzgunların çığlıkları ve çabamız, kendimize söylediğimiz yalanlar,içerken daha inandırıcı olan.Nedir dostlarım hayat? Önümüzde uzanan yolda kayıplarla parçalanan ruhumuzu bir gün kurtarmasını dilemek mi tanrıdan? Kararmış kalplerimizde aradığımız sevgi kırıntıları mı yoksa paylaşmaya dahi cesaret edemediğimiz.Yalanlar... Mutlu olmak için sarıldığımız sanki bizi soğuktan ve gecenin karanlığından koruyan bir pelerin misali. Kendi yalnızlığımız içinde atılan her sessiz çıkğlıkta bizi saran ve sarmalayan, tıpkı gözlerinize masumca bakıp sizi hep seveceğini söyleyen ve çekip giden sevgili edasıyla. Nedir dostlarım yaşamak? Bir yalancının kimsenin hayal etmeye cesaret bile edemediği bir rüyada umudu aramayı seçmesi mi?Söyleyin bana dostlarım neyimiz var ki bu kop koyu dünyada sevgiden başka tutunabilmek için?Söyleyin bana bu bulanık arka planda bir yalancının hayali ne olabilirdi ki sevdiden başka...

Sonbahar

Sonbaharda dökülen yapraklar, her biri farklı bir hikaye anlatır aslında görmesini bilirsek. Ölüm ve yaşam, ikisi de birbirinden farklı değildir aslında anlamaya çalışırsak. Yaşam başlar, yağmur ve fırtınalara göğüs germeye çalışan, savunmasız, yeni filizlenmiş bir yapraktan farkımız yoktur. Savunmasızızdır, deneyimsiz düşe kalka var olma çabasının içine gireriz. Aldığımız her darbe kar tanesi kadar beyaz vicdanlarımızda siyah lekeler oluşturur. Başımızı her yastığa koyduğumuzda ve unutmak için tanrıya yalvardığımız lekeler. Keşke böyle olmasaydı, keşke seçeneğim olsaydı diye kendi cehennemimizde dolanır dururuz sonucu kabullenmeden tıpkı kendi kanında boğulanlar gibi. Önümüzde iki yol vardır. Kabullenmek veya geçmişin gölgelerinde takılı kalıp yaşamaya çalışmak. Herkesin düştüğü yanılsama geçmişin düzeltilebileceğine inanmak olmamışmıdır zaten. İkinci yol seçilir ve çakıl taşlarıyla döşenmiş yolda ilerleme çabası başlar. O kadar zordur ki çoğu zaman takılıp düşeriz ve umut dolu gözlerle bakarız birinin gelip bizi kaldırmasını dileyerek ta ki o yolda sadece yalnızlık olduğunu farkedene dek hayatın her noktasında olduğu gibi. Umudumuz yiter ve kalbimiz kararır ve nefreti tadarız zamanla. Tutunacak tek şey bizi güçlü kılan ve hissizliğe götüren. Bu sefer kaybettiğimiz şey duygularımızdır ve hala yoldayızdır kaybolmuş ve yalnız bir okadar da kör kalabalığa kendimizi kaptırmış. Derken farkına varırız. Bir bakarız ki kat ettiğimiz yol arpa boyunu geçememiş, bir bakarız ki tek başına yalnızız. Artık canımız yanmaz kapkara olan kalbimizde olan tek duygu nefrettir kendimizden utanırız ve kabullenmenin ardından gelen yeni hikayeye kucak açarız. Nefretle yoğurulan biri için kolay olmayan bu yol kendimize bakmamız için uzun bir zaman tanır bize belki çakıl taşları yoktur ama adeta aynalarla bezenmiştir. Attığımız her adımda karanlığımızı ve günahlarımızı görürüz birdaha olmamasını dileyerek kararan kalbimizdeki günahları göz yaşlarımızla yıkarız hissetmeyi ve hissedilmeyi umarak.Geçmiş ölümle kucaklaşmıştır çoktan ve ölüm her zaman vaad ettiği yeni başlangıcı utangaç bir kız gibi hiçbir açıklama yapmadan elimize sıkıştırıp çoktan gitmiştir. Yol uzundur eskisi gibi önemli olan kendimizi bulmak ve kabullenmektir...

Yağmur,Deniz ve Bir İstanbul Masalı

(Gece Ulusoy'un Anısına)
Hayat... Önümüzde uzanan taşlı dolanbaçlı bir yol gibi. Zaman zaman kayboluruz koridorlarında zaman zamansa yol kenarında durup filizlenen çiçeklere bakarız ve yorgunluğu atıp yola devam ederiz. Zaman zaman yollarımız çıkmaza gider. Yolun sonu olmadığını bile bile takip ederiz sanki üzerimizde sonsuza ulaşma arzusunu hissedercesine. Fakat yolda kaybettiğimiz zaman okadar çoktur ki kestirme yolları çoktan unutmuşuzdur. Sonra bi insan çıkagelir yolda belkide sizin gibi kaybolmuş, yolunu bulmaya çalışan.El ele tutuşursunuz ve yürümeye başlarsınız ama belkide hayatın garip ve anlaşılmaz cilvesinden olsa gerek yolun sonunda göz göze geldiğinizde artık ayrılık anın geldiğini ve herkesin kendi yoluna girmesi gerektiğini fark edersiniz. Güçlüsünüzdür sadece bi yol arkadaşının eksikliği sizi sonsuzluk kadar uzun yolda ne kadar yıldırabilir ki. Ona lanet edersiniz, suçlarsınız ve bilmeden kendi zehrinizde boğulmaya başlarsınız. Zehir önce içinizi karartır.Bu karanlık öyledir ki gözlerinizi açmaya korkarsınız ve yanınızda sarılıp tutunacak kimsenin olmadığını fark edersiniz kendi yalnızlığınızdan başka... Ona sıkı sıkıya sarılırsınız, yardım dilersiniz cesaretnizi toparlarsınız ve gözlerinizi açarsınız. Yürümeye başlarsınız. Yalnızsınızdır. Duygusal açlığınızı bastırmak ve egonuzu okşamak için kendinize kurbanlar ararsınız ve bulursunuz da. Sonuçlarını düşünmeden onları sömürmeye başlarsınız yola devam edebilmek için ve söz verirsiniz kendi kendinize birdaha asla arkada bakmayacağınıza dair.Fakat gün gelir yorgun düşersiniz ve ne kadar yol kat ettim diye arkanıza bakarsınız. Gördüğünüz olay sizi dehşete düşürür. Arkanızda iki yüzlülük, kendinizi acındırma çabalarınız ve yalanlarınızdan başka hiçbir şey yoktur...

Ekim 2005

Serin bi İstanbul gecesi. İçkiler içilmiş ve birkaç sahte arkadaş bulunmuş. Anfilerin sesi hala kulağımda çınlıyor sahte hayatlar ve dostluklar. Bu şehirde kaos var. O kadar karışık ki kaybolması bir okadar kolay oluyor insanların arasında. Yalnız kalmak için kalabalıktan güzeli yoktur ve kafa dağıtmak için yeni insanlar fazla sorgulamayan. Mutluluk maskem yüzümde ve eğleniyorum düşünmüyorum. Birkaç ay oldu görüşmeyeli nerde bilmiyorum. Sanki hayatıma giren bi melek gibi gitti sessiz sedasız arkasına bakmadan. Ozamanlar acı verirdi ,belkide daha genç ve tecrübesiz olduğumdandı. Şuan gülümsüyorum sadece onunla geçirdiğim güzel anları anımasayarak. Ortaköye gidiyorum o gece tek başıma kafam dumanlı sorunlarım var ve ufkun sonsuzluğunan başka bişey çözemeyecek bunu. Hafifçe yağmur yağıyor. Sadece oturuyorum insanlar gelip geçiyor önemsemiyorum. Tıpkı onların yaptığı gibi. Bir sigara yakıyorum ve düşünüyorum neden her hikayenin bir sonu olmalıdır diye. Deniz yağmurla buluşuyor ve fısıldıyor sonsuzluğun şarkısını söylüyor. Gözümden birkaç damla yaş akıyor. Gece su hep siyah görünür. Sanki sonsuzluk gibi. Yağmur ve denizin söylediği büyülü şarkıda kendimi buluyorum. Hala burdayım. Belkide takılıp kaldım. Kimse beni böyle görmemeli diye düşünüyorum. Düşünüyorum bir zamanların hiçbişeyi takmayan ruhsuz adamı nasıl bu hale geldi diye... İyi ki de gelmiş. Belki uzun süreden sonra bir bütün olarak görüyorum kendimi maskemi çıkartmış ve pelerinimi omuzlarımdan bir kahraman edasıyla atmış bir biçimde. Bazı şeyleri geri alma şansım olasydı diyorum ve aklıma geliyor birden en son ne zaman yaşadığım hayattan suçluluk duydum diye. Hiç... Denize bakıyorum kendi yansımamı görmek için. Ama orda siyahtan başka renk yok. Evet biliyorum bu gece bir çeşit ölüm küllerimden doğmak için ihtiyacım olan. Duyduğum pişmanlık yerini kabullenmeye bırakyor yavaş yavaş. Bunları yaşamasaydım ben ben olurmuydum diyorum belkide bir avuntu. Kim beni önemsemişti ki onun kadar. İçimdeki iyi tarafı görmeyi deneyen olmuş muydu? Hayır. İyi olan şeylerin en büyük yan etkisi farkına gittikten sonra varmamızdır. Her ne olursa olsa olsun mutluyum ve biliyorum artık. Teşekkür ediyorum görmemi sağlayan insana. Beni olduğum gibi kabul eden, ona zarar verebilme ihtimalim olduğunu bile bile başkalarının sözüne bakmadan benim gözlerimden görmeye çalışan insana. Şimdi herşey daha net. Kendimi yağmurun ve denizin fısıltısına bırakıyorum ve yeniden doğuyorum günün şafağıyla. Artık ağlamıyorum. Biliyorum bunları yaşamasaydım ben ben olmazdım ve biliyorum iyi veya kötü bi insan da olsam özüme de ulaşsam ben benim ben buyum ve kendimi kucaklıyorum şafağın ilk ışıkları içimi ısıtıyor ve gülümsüyorum ve yeni yolculuğuma çıkıyorum önüme çıkacak virajları ve taşları önemsemeden...

Dilimdeki Kesik

Nedendir bilinmez son günlerde geçmişin gölgeleri arasında çok bi dolaşır oldum. Bilmem ki kim nederse desin biyerde belki duygusal bir dönem geçiriyorum belkide dolunay görmüş yengeç burcu efekti. Ama bu etki her ne olursa olsun özüme döndüğüm bir dönemdeyim belkide büyüyorum kim bilir. Uzun seyehatler yaptım yeni insanlar tanıdım ve farklı pencerelerden baktım dünyaya. Belkide bir çeşit kendini bulma arayışı... Açıkçası son seyehatim belkide içlerinde dünyaya çıplak gözle bakmamı sağlayan tek şeydi. Gördüğüm şey başta puslu olmasına rağmen zamanla netleşti. Sislerin ardından gördüğüm şey aslında sadece kendi yansımamdı belki biraz daha genç ve tecrübesiz... Aradaki kat ettiğim zaman acılarla ve mutluluklarla dolu beni ben yapan, sadece yansımanın bir parçasıydı belkide. Ona gülümsedim kucakladım ve kabul ettim tüm kusurlarıyla ve yalın olan tüm gerçekliğiyle.Artık biliyordum ben benim. Hakkımda kısmında yazdığım gibi zamanında bir dostum bana bir söz söylemişti Cezmi Ersöz'ün bir yazısından alıntı. Gerçi okumayı severmisiniz bilmiyorum biraz uzunca... Biyerde görmeyi dilersiniz diye düşündüm kendinizden bişeyler bulabilmek için. Hepiniz sevgiyle kalın iyi ki varsınız:))

-----------------------------------------0-----------------------------------------

Kutuplarda ayı avcıları buzların içine jilet kadar keskin bir baltayı yerleştirir, keskin tarafın üzerine biraz kan sürerlermiş. Bunu bilmeyen ayı gelip kanı yalarken kendi dili kesilirmiş. Ama kanın tadından dilinin acısını fark edemez, kendi kanını yalamaya başlarmış. Damarlarındaki kan tükenince olduğu yere yığılırmış. Avcıda gelip derisini yüzermiş. Avcılar ayıları kurşunla vururlarsa ayının postu delinir ve bu yüzden çok para etmeyeceği için bu yolu denerlermiş.
Şimdi o kan tadını kendi dilimde hisseder gibiyim.Bu bilgiyi öğrenince anladım dilim yıllardır kesikmiş benim... Yıllardır ben de kendi dilimden akan kanı emip duruyormuşum...
Başlarda gücümün tükendiğini, kan kaybettiğimi fark etmiyordum. Ama artık ediyorum. Kanım tükeniyor ne zamandır. Böyle giderse yere yığılmam ve birilerinin gelip derimi yüzmesi yakındır...
Yıllardır kendi kanımı emmekten bu hayatta kabul gören her şeye meydan okuyacak cesareti bir türlü bulamadım kendimde... Oysa kurtuluşum bu cesareti bulmamdan geçiyordu...
Bu cesareti bulamadığım için çareyi kendi kanımı emmekte bulmuştum. Tükeneceğimi bile bile...
Dilimi kesen o keskin bıçağın ne olduğunu anlamaya kalkışmadığım için... Varoluşunun o arka bahçesine hep gözlerimi kapattım. Küçük bir inanç yeterdi yaşamam için. O yaşayabilmek ve ayakta kalabilmek için ihtiyacım olan kendimi aldatma inancı... Bu küçük ve zavallı inanç kendi kanımı emerken kendimi unutmama yeterdi. Böyle yaptım.
Hayatı o keskin bıçaktan değil, okullarda bana öğretilenlerde arayıp bulmaya çalışmıştım. Kanım tükenmeye yüz tutunca anlamıştım, okullarda hayatı öğretmiyorlardı, aksine okullarda hayatı olduğu gibi görmemem için gözlerimi bağlıyorlardı. Eğitim başımı eğip dilimi o keskin bıçağın üzerine sürmemi öğretmişti bana...
Gözlerim bağlıyken öğrendiğim şey hep suçlu olduğum ve hiçbir zaman bu suçtan kurtulamayacağımdı... Gözümdeki bağı çıkarıp atmaya her kalktığımda suçlu hissediyordum kendimi. Gözlerim bağlıyken yaşamanın ve bu suçtan kurtulmamın bedeli alçaklığı ve ikiyüzlülüğü becerebilmekti... Aç kalmamak istiyorsam ikiyüzlü ve alçak olmam gerekiyordu... Ve durmadan kendi kanımı emmem.
Bu yüzden beni kim mutsuz ediyorsa, kim gözlerimi bağlayıp usul usul kanımı emiyorsa ona tapıyordum... Bildiklerimi unutturanlara... Bak sana doğruları öğretiyoruz, sarıl onlara ve geleceğe hazırlan, diyorlardı bana... Gözlerimi bağlayanların doğrularına sarılıyordum ben de. Kendi kanımın kokusundan o bu doğruların içindeki hile ve ihtiras kokusunu duyamıyordum... Geleceğim, diye sarıldığımın usul usul bir tükeniş, bir harcanma olduğu fark edemiyordum. Ben kendi kanımı emerken gözlerimi bağlayanlar da düşlerimi emiyorlardı. Bana ne sunarlarsa, ne gösterirlerse ona inanmakla ve bağlanmakla görevli sayıyordum kendimi... Bir zeka tutulmasıydı yaşadığım, budala bir inanıştı... İşte zaman zaman kendime duyduğum hayranlığın temelinde bu zeka tutulması, bu budala inanışlar vardı. Kendime hayran oldukça kendi kanımı daha bir iştahla emiyordum...
Bazen gözlerimdeki bağlardan sıkılır, onu hafifçe aralar, hayatın nasıl bir yer olduğuna ve varlıkların ardında nelerin saklı olduğuna bakardım... İşte o zaman ne denli ikiyüzlü ve alçakca bir yaşam sürdürdüğüme bir kez daha tanık olurdum. İşte o zaman hiçbir acımasız zenginin suratına cesurca tükürmediğimi ve gözlerimdeki bağı sonsuza dek atamadığım sürece bunu hiçbir zaman yapamayacağımı anlardım... İşte o zaman aklıma şairler bilgeler, deliler, cesur nihilistler gelirdi, o soylu yoksullar gelirdi, gözlerim bağlı olmadığımda gizli gizli okuduğum: Eski Yunan´da yaşamış ve kendi kanını emmemek bir fıçıda yaşamayı göze alan, karnı acıkınca ise karnını sıvazlayıp; bakın ne güzel doydum, diyen ve onu ondan kopartacak her şeyle bağını kopartmış Diyojen gelirdi...
Bir gün zenginin biri Diyojen´i evine götürmüş, adamın evi çok lüks ve tertemizmiş: Yerlere sakın tükürme, her yer çok temiz demiş, adam Diyojen´e... Diyojen, kalkıp adamın yüzünün ortasına tükürmüş ve: Bu evdeki en pis yer senin yüzün, o yüzden tükürdüm yüzüne, demiş...
Gözlerim bağlıyken Dijonen´in hep bu sözünü düşünür kalbim çaresiz bir umutla çarpardı... Kalbim, uzağımda kalmış cesur çıkışlara, hep ertelediğim yolculuklara, bir yerim var bana çok yakın, ama benden uzakta diyen o hasretime çarpardı...
Ben Diyojen gibi yaşamak isterdim, ama okullarda bana ve benim gibilere ya zengin, zengin olamazsanız, dilenci olacaksınız, diye öğretirlerdi...
Zengin ve dilenci... Lüks içinde ve asalak... Ortası yoktu sanki. Hayatı, düşleri, anlamları omuzlarında taşıyan başkaları yoktu. Diyojenler, şairler, deliler, bilgeler, isyankarlar ve o soylu yoksulların yeri yoktu bana sundukları bu toplum haritasında... Çünkü cesaret isterdi şair, bilge, deli, isyankar ve soylu bir yoksul olmak için... Bu hayatın arka bahçesini, varlıkların ve görünenlerin ardındakileri görebilmek için çok cesur ve çılgın olmam gerekiyordu... Gözlerimi bağlayarak bana kabul ettirmek istedikleri her şeye koşulsuz meydan okumam gerekiyordu...
Kabul etmek ve boyun eğmek içinse sadece sahte bir yaşam umudu, giderek karaktere dönüşen bir ikiyüzlülük ve bolca alçaklık yeter artardı bile... Bunlar da bende çokça vardı zaten. Kanımın tadını sevmeyi öğrenmiştim çoktan. Gözlerim bağlıyken daha huzurluydum... Gözlerim bağlıyken kendimi saf ve ahlaklı buluyordum. Gözlerim bağlıyken çirkeften ve kötülükten uzak sanıyordum kendimi... İyiliklerim dakik ve planlıydı. İyi olma günlerim vardı... Ahlaklı ve örnek insan olma haftalarım vardı... Beni mutsuz edenlere ve harcanmak için ellerine geleceğimi teslim ettiğim insanlara tapma mevsimlerim vardı...
Hiçliğin silahları gelip içimdeki boşluklardan vurmasın beni diye, daha uzun aralıklarla açıyordum gözlerimdeki bağları... Kalbime benden çok uzaktaki, ama bana çok yakın olan o yaralı ve o uyumsuz yanımı küçümsemeyi öğretiyordum durmadan...
Kaçış günlerimi, yalan yere umutlandığım yılların içinde görünmez kılıyordum... Edindiğim en büyük tecrübe kendimi aldatmada gösterdiğim o denenmiş, o büyük tecrübeydi...
Kendimi aldatmamamın bir sınırı yoktu... Çoğu kez yoksullardan yana gözükürdüm, ama hiçbir şeyden korkmadığım kadar korkardım yoksulluktan... Yoksulluk bana yaşamadan ölmeyi hatırlatırdı hep...
Hatta o çamurlu kaldırımlar, karanlık sokaklar, izbe ve metruk evler, o hastalık taşıyan evler ölümden daha çok ürkütürdü beni...
Kendimi kendi gözümde aklayabilmek için ideolojilere bağlanırdım, kuramlara, öğretilere... Çıkar gözetmeyen duygular içinde olduğuma inandırırdım kendimi... Oysa en çıkar gözetmeyen duygular içindeyken bile bilirdim ki ne yapıyorsam hep kendim için yapıyordum. Kendimi daha çok sevmek için... Kendime duyduğum hayranlığı biraz daha pekiştirmek, güce ve daha çok önemsenmeye duyduğum ihtiyacımı giderebilmek için...
Oysa kendi kanını emen ve emdikçe tükenen biri için kendini sevmek ne kadar mümkün olabilirdi ki... Gözleri bağlı olduğu için hayatın arka bahçesini ve varlıkların görünmeyen yüzünü görmekten hep korkan biri giderebilir miydi hayran olunmaya duyduğu o hastalıklı ihtiyacı... Güce ve önemsenmeye duyduğu açlık, daha derin ve daha onulmaz boşluklar açarak büyümez miydi insanın içinde.
Gerçek yüzünü göstermeden sevilebilmek... Hayranlık ihtiyacı... Güce ve önemsenmeye duyulan saplantılı arzu... Bütün bunlar toplumsal bir sahtekar olmadan elde edilebilir miydi...
Ben ne istiyorsam, onlar da onu istiyordu görüştüğüm, birlikte olduğum insanlar... Hepimiz sahtekar olduğumuz için birbirimize katlanıyorduk... Bir alışveriş dünyasıydı kurduğumuz dünya. Ben onları önemsiyor, seviyor, hayranlık duyuyor gibi yapıyordum, onlar da aynısı bana yapıyorlardı... Birbirimizi seviyor gibi yapıyorduk... Yaşamıyorduk sanki... Söylediğimiz yalanlarla birbirimizi yaşatmaya çalışıyor, boşluklarımızı kapatmak için bir araya geliyor, bir araya geldikçe daha sona kapatma vaatleriyle birlikte boşluklarımızı daha da büyütüyorduk...
Boşluklarım büyüdükçe güce ve önemsenmeye duyduğum ihtirasım daha da artardı... Bana dayatılan doğrular nasıl birer hileyse, içimde büyüyen ihtiraslar da kötülük yapma arzusu olarak belirirdi içimde...
Şehirde böyle bir moda yayılmıştı çünkü. Kötüler daha çok ilgi görüyordu. Kötüler daha çekici geliyordu insanlara. İyilik hep yedekteydi. Kötülük afişlere yazılıyordu... Birbirimizi önce zor duruma düşürecek, aldatacak, kırıp incitecek, sonra birbirimizde açtığımız yaraları sarmaya çalışacaktık. Nasıl birbirimizi seviyor gibi yapıyorsak, işte yaralarımızı öyle sararmış gibi yapacaktık... Duruma göre, gücü gücüne yetene göre, bazen kurban, bazen cellat olacaktık... İlişkilerde bazen minnettar kalıyormuş gibi yapacaktık birbirimize, ama hiç beklemedik anlarda birbirimize gerçekten acımasız despotlar gibi davranacaktık...
Bir araya geldiğimizde sevgi, dostluk, fedakarlık gibi sözcükler uçuşup duracaktı aramızda... Bu sözcükleri kanı çekilene kadar birbirimize söylemekten hiç usanmayacaktık...
Oysa gözlerimiz ne kadar bağlı olursa olsun, kendi kanımızı emmekten ne kadar zevk alırsak alalım, kalbimizin arkasında başka bir kalp, ruhumuzun arkasındaki bir başka ruh birbirimizin arkasından söylenenleri eğer bilebilecek olsaydık bu sözcüklerin aslında ne kadar anlamsız olduğunu hatırlatacaktı bize...
Sevgi, dostluk, fedakarlık sözcükleri aramızda ne kadar uçuşursa uçsun aslında nereye doğru yolculuk yaptığımızı, gözlerimizin hangi hedefe takılı kaldığını biliyorduk... Zenginliğin kalbine, lüksün içine... İşte bu yüzden hayranlık duyduklarımızın önünde köle, küçümsediklerimizin karşısında şeytan rolüyle çıkardık...
Oysa ne köle olmayı başarabiliyorduk, ne de şeytan... Sadece birer köle taklidi, sadece birer şeytan taklidiydik. Sıradanlıktan kurtulabilmek için birbirimize yaptığımız kötülükler hayatın bize yaptığı kötülükleri değiştirmeye yetmeyecek kadar aciz ve sıradandı... Birbirimize yaptığımız kötülükler sadece önünde diz çöktüklerimizin işine yarıyordu... Birbirimize yaptığımız ve yapmayı düşündüğümüz kötülükler, biz o zavallı rollerimizin içinde kıvranıp dururken sadece hayatın o büyük kötülüğünü çoğaltmaktan başka bir işe yaramıyordu oysa...
Hayatın o büyük kötülüğü çoğaldıkça zengin olma umutlarımız giderek azalıyor, bu umut azaldıkça gözlerimiz acı çekmeden dilenci olmanın yollarına çevriliyordu... Çünkü tarihin bütün kötü zamanlarını içine alarak ve çağların arasında gitgide kaybolan ülkemiz sadece iki şekilde yaşamanın yollarını gösteriyordu bizlere: Ya lüks içinde yaşayacaktık ya da asalaklığı tercih edecek, sadaka alarak yaşayacaktık... Ve arada kalanları hep unutarak... Arada kalanları unutarak yaşamanın yolu ise her geçen gün daha da yırtıcı olmanın yollarını öğrenmekten geçiyordu... Yırtıcı, ama hiç fark edilmeyecekti... Yıkıcı, ama kibarlıkla süslü. Acımasız, ama kültürle boyanmış ve gizlenmiş olacaktı... Birileri yok edilecekti, ama bu yok ediliş hemen gözlerden kaçırılacaktı. Çatışmalar çıkacak, hayatlar söndürülecekti, ama trafik aksamayacak, mahvedilen hayatların önüne hemen bir paravan çekilip; hiç şey yok, herkes eğlencesine devam etsin, denilecek ve hayat kaldığı yerden yine akmaya devam edecekti...
Kimse yaptığı kötülükten kendisini sorumlu tutulmayacaktı... Caniler geçmişte anneleri tarafından az sevildikleri için yaptıklarından dolayı sorumlu olmayacaktı... Zenginliği elde edebilmek için kendilerinden güçsüzleri hınçla ezip geçtiklerinde, çocukluklarında mağduriyet yaşadıkları için böyle davrandıkları söylenip bağışlanacaklardı...
İsyankarlıkları ancak düzenin bir parçası olduğunda hoş görülebilecekti... Kimsenin üzerinde kalmayacaktı kötülük... Şeytan dünyayı terk edip gidecekti.Ya afişlerde kalacaktı adı, ya da şehrin en kalabalık, ama insanların kendisini en yalnız hissettiği meydanlarda sevimli bir palyaço gibi gezdirilecekti... Ölüm bizden hep uzakta, ölüm sadece çamurlu ve yoksul sokaklara yakışan iğrenç bir durum olarak hissedilecekti... Annemizin sütünden sonraki en helal şey olan ölüm sadece başkalarının başına gelen kötü bir skandal sayılacaktı... İyilik kötülüğe eşdeğer olacaktı, hayat ölüme... İnsanlar vatanlarını çok sevdiklerini söyleseler de, onu her geçen gün biraz daha az tanıyacaklardı...
Tıpkı kendilerini daha çok sevdiklerini sandıkça kendilerinden nasıl biraz daha uzaklaşıyorlarsa öyle yanlış, öyle eksik seveceklerdi vatanlarını...
Gözümdeki bağı kaldırıp hayata baktığım o kısacık anlarda görmüştüm işte bunları... Bir de uykusuz kaldığım gecelerde... Dilimdeki kesik en çok böyle zamanlarda acı verdi bana... Bu yüzden artık onu bana çok uzak, ama çok yakın kendimi geri çağırmak için kullanmalıyım... Ne kadar acırsa acısın bana bugüne dek ne kabul ettirilmeye çalışılmışsa onlara meydan okuyabilmek için varolmalı o benim için...
Bu azalmış kanımla ne kadar uzağa gidebilirim ki; ama artık başkaları değil, tüketeceksem ben tüketmeliyim onu..
Başkalarına acı ve mutsuzluk vermediğim bir yer olmalı... Yıkıcı ve acımasız olmadığım... Varsın kimse hatırlamasın beni... Artık gözlerimdeki bağa değil, kafamdaki karışıklığa tapmalıyım..Kendi kanıma değil, Diyojenlere, şairlere, bilgelere, delilere, o soylu yoksullara tapmalıyım..
Yalan söylediğimde en dilimdeki kesik hep sızlamalı... Lüks içinde yaşamak ya da sadaka almak için birilerine yalvardığımda daha çok sızlamalı... Böyle anlarda bana hep kendisini hatırlatmalı...
Beni bilmeden yaşadığım bu ısmarlama hayatım değil, her şeye rağmen öğrendiklerim mahvetmeli...
Avcılar değil, beni gözümü bağlayanlar yüzünden değil, mahvolacaksam ben kendi istediğim için mahvolmalıyım.
Çünkü ben kendi kanımı emerken hayatın arka bahçesinde, varlıkların ardında ne olmuşsa biliyorum ki benim yüzümden oldu... Biliyorum artık dünyadaki bütün yıkımlar, bütün katliamlar dilimdeki bu kesik yüzünden oldu...

Cezmi Ersöz

Karanlık

“Karanlık…Nedir hiç sordunuz mu kendinize anlamsız zannettiğiniz korkunuzu.Ne olduğunu bilmediğiniz sonsuz hiçlikte o, tertemiz vicdanlarımıza kazınan küfürler oldu çoğu zaman.Anlamayı denediniz mi hiç onu her gece yatağınızdan uyandığınız sessiz çığlıkta sizinle olanı, ensenizden süzülen buz gibi terlerin sebebini ve sonsuz hiçlikten önce var olmuş olanı…Peki ya biz…Neler paylaştık onunla hiç düşündünüz mü?Karanlığın kapılarının ardında zaman bir salyangozdan daha yavaştı çoğu zaman. Zor da olsa anlamayı denedik onu içimize akmasına izin verdik belkide.Zaten buna kim engel olabilirdi ki...Işığın içinde doğup onun saflığının ve güzelliğinin farkına varmamaktansa karanlığın içindeki ışığı aramak belkide...Kim bilir belkide en baştan bunu seçtik...